Początkujący hipnotyzer nie powinien upierać się na hipnotyzowaniu osób bliskich. To jest trudne zadanie, a autorytetu nie wyrabia się u takich osób w jedną chwilę, kupując sobie np. pelerynę :) Zmień klienta, na osobę z którą jesteś w mniejszej zażyłości i ćwicz.

Wkraczasz w szczegóły, a założenia Twojej próby były złe na wstępie. Autorytet najłatwiej uzyskać budując swoją rolę od początku znajomości. Tymczasem ktoś, kto widział Cię jedzącego, śpiącego, imprezującego, w chwilach słabości i ekstazy nie zobaczy w Tobie pewnego siebie hipnotyzera, niezależnie od tego, ile w rzeczywistości wiesz. Ludzi bliskich na początku (lub w ogóle) się nie hipnotyzuje, bo te próby to zwykle dokumentne porażki.
Na początku każdemu się wydaje, że najważniejsza jest technika. W rzeczywistości liczy się swoboda i pewność każdego ruchu i słowa. Nawet, jeżeli za tą fasadą w rzeczywistości nie ma ani swobody, ani pewności. Wraz z czasem nawet praktyczne założenia opisywane w technice nie mają znaczenia dla osiągnięcia celu, ale to dla zaczynającego zew przyszłości.

Każdy twierdzi, że hipnozę chce poznać, by zmieniać siebie i innych. Zwykle można to swobodnie czytać jako “fascynuje mnie ta mistyczna władza nad umysłem człowieka”. Wzniosłe cele przychodzą z czasem i gorzkim doświadczeniem. Bądź przed sobą szczery- gdy myślisz o praktycznym zastosowaniu, widzisz siebie przed rozdziawiającymi usta z zaskoczenia znajomymi, gdy wykonujesz efektowną indukcję. Powód dobry jak każdy inny.