Ro: Poza tym potrzebne jest zaakceptowanie faktu, że życie (wbrew wszelkim deklaracjom) nie jest sprawiedliwe

Spytałbym czym jest sprawiedliwość? Równowaga? Ilość danej pracy równa odebranemu wynagrodzeniu? Czy z innej beczki – ilość danej miłości równa otrzymaniu jej w tej samej ilości od drugiej osoby?

Wtedy powiemy, że jest sprawiedliwie?

Proporcjonalność jest trudno otrzymać i w żaden sposób nie da się tego mierzyć. Tym, czym możemy kierować się to jedynie subiektywne spełnienie, zaspokojenie jakiegoś pragnienia.

I tutaj znów wracamy do głównego nurtu – należy zaakceptować naturę swoją i naturę wszystkiego. Nie warto narzucać na naturę jakieś nasze konstrukty psychiczne, którym daleko do natury.

Powinno powstać tutaj pytanie – a jaka jest moja natura i natura świata? I to jest ciekawe – każdego należy traktować podmiotowo, temu też nie można tego określić. Trochę mogę zaprzeczyć słowom poprzednim, ale odkrywanie natury, również odbywa się po przez tworzenie jakiegoś konstruktu. Coś co wpłynie na nasze procesy poznawcze.

Chodzi jednak w tym o to, że to dzieje się jakby mimochodem, bez siłowania się, że coś powinno być takie, a nie inne. Po prostu zaskakujemy się sami sobą, tym jaka jest nasza natura. Mówiąc prościej – poznajemy się. Akceptujesz siebie, jarasz się poznawaniem swojej osoby.

Tego nie warto uzależniać od świata zewnętrznego. Ze światem zewnętrznym należy się komunikować, ale nie być z nim powiązanym w system zależności, gdzie na samym szczycie i na końcu łańcucha jest właśnie świat zewnętrzny.

Ro

Joanna