Czym jest hipnoza, w czym tkwi jej magia? Dlaczego mimo że jest nam tak dobrze znana, nadal owiana jest tajemnicą?

Hipnoza jest naturalnym stanem, w który człowiek zapada codziennie i odbywa się to w tak płynny sposób, że się go nie dostrzega. Jest to tzw. odmienny stan świadomości, który charakteryzuje się zwiększoną podatnością na sugestie, zwiększoną aktywnością prawej półkuli mózgu, która odpowiada m.in. za wizualizacje (co jest kluczem do hipnozy), lewa półkula mózgu zaś obniża swoją aktywność, co ze względu na analityczne cechy tej części mózgu jest potrzebne głównie przy osiąganiu głębokich stanów transu. Ogólnie rzecz ujmując, hipnoza to stan, w którym świadomość jest przytłumiona (im większa podatność na hipnozę tym przytłumienie silniejsze), dzięki czemu dostęp do głębokich zasobów umysłowych jest dużo prostszy. Stan ten poza zmianami psychicznymi umożliwia również wprowadzania zmian w naszej fizjologii, takich jak: zmiana rytmu serca, katalepsja (co często jest naturalnym stanem w hipnozie oraz występuje podczas silnego stresu – obolały kark itd.), wyłączenie odczuwania bólu. Zmiany można dzielić na krótko i długo trwałe. Długo trwałe to np. pozbycie się natrętnych przyzwyczajeń, rzucenie nałogu. Krótko trwałe to te, które mogą służyć np. do zabawy jak „zmiana” w psa czy regresja do wieku dziecięcego.

Hipnoza w naturalny sposób występuje tuż po przebudzeniu lub podczas czytania książki np. przygodowej, która pochłania swą fabułą i sprawia, że nie wiesz co się dzieje wokół ciebie np. nie słyszysz tykania zegarka znajdującego się w pokoju, czy różnych odgłosów płynących z zewnątrz pokoju. Jesteś w stanie hipnozy za sprawą wyobrażeń jakie wywołuje treść książki, koncentrujesz się na tej jednej czynności.
Idąc tym tropem nie trudno dojść do wniosku, żeby osiągnąć stan transu należy silnie skoncentrować się na jednej czynności i pozwolić pochłonąć się wizualizacji. Fundamentalnym twierdzeniem jest, iż mową podświadomości jest obraz. Podświadomość jest tą częścią mózgu, do której chcemy trafić.
Autohipnoza od hipnozy różni się tym, że w autohipnozie hipnotyzerem i hipnotyzowanym jesteś we własnej osobie. W autohipnozie niektóre zjawiska hipnotyczne są nie osiągalne np. halucynacje. Nie osiągalne są zjawiska znane z hipnozy estradowej, ale to co najważniejsze, sugestie które mają prowadzić do zmiany osobistej, sugestie w zamiarze terapeutycznym działają w autohipnozie i w hipnozie o głębokości płytkiej.

Kilka fundamentalnych cech stanu hipnozy:
> silna koncentracja
> bezkrytyczność
> bierność myślowa
> zwiększona sugestywność
> wyraźniejsze wyobrażenia i silniejsze odczuwanie bodźców z nich płynących

Hipnoza kojarzona jest również z rozluźnieniem, pogłębionym oddechem, obniżającą się temperaturą ciała w wyniku rozszerzania naczyń krwionośnych (dochodzi do szybszego wyziębienia) oraz spłynięciu krwi do narządów wewnętrznych (dlatego w mniejszej ilości jest w kończynach i wolniej krąży, co również prowadzi do wyziębienia). Te objawy nie są pewną stałą, ponieważ hipnoza sceniczna od terapeutycznej oraz autohipnozy różni się dość znacznie. W przypadku hipnozy scenicznej nie musi być pogłębiony oddech, nie muszą być rozluźnione mięśnie, choć wielu hipnotyzerów to sugeruje. W przypadku autohipnozy jak najbardziej możemy te cechy przypisać jako cechy charakterystyczne temu stanowi.

Żadna teoria nie przedstawi czym jest hipnoza, należy tego doświadczyć, dlatego po tym małym wstępie, który mam nadzieje rozbudził apetyt, zapraszam do działu z konkretnym technikami. Na początek radzę zacząć od autohipnozy, by zrozumieć sedno tego stanu, a później przejść do hipnotyzowania innych – wiedząc czego się wymaga.


Widziałeś już książkę autora serwisu? Autohipnoza w praktyce – droga do celu, bo o niej mowa, to książka odkrywająca tajniki autohipnozy i samorozwoju człowieka. Zapoznaj się ze szczegółami i sprawdź jak możesz ją nabyć – e-book